در لحظه های فاجعه ....

تا داس مرگ، رشته ی عمر تو را گسست

طوفان ربود صبر جمیل مرا ز دست

باور كن ای نجیب ترین عصمت بهار

سنگینی سكوت تو، پشت دلم شكست

مادر نزاده آن كه به پند آورد مرا!

گرگ سقیفه بازوی شیر افكنم ببست

تنها به حفظ قامت تنهایی قیام

بر چشم خار و بر گلویم استخوان نشست

در قحط عشق و عاطفه، در ازدحام غم

تابوت گل شبانه گرفتم به روی دست

در لحظه های فاجعه تا خانه، پای من

می خاست، چند بار ز جا، باز می نشست.

سید فضل الله طباطبایی ندوشن(امید)

آی آدمها ! سحر گل میکند

قیمت غربت تنزل می کند

از افق پر می گشاید عید ما

آفتابی می شود خورشید ما

آی مردم! فصل پنجم می رسد

نوبت کشت تبسَم می رسد

گور نمرودان پر از گٌر می شود

نان شیطان باز آجر می شود

خنده مهمان می شود بر چشم ما

ذبح می گردد پلنگ خشم ما

دشت لبریز از تماشا می شود

لاله ی نرگس شکوفا می شود

باز دل مهمان باور می شود

ماه بر چشمم شناور می شود

دولت آل علی (ع) گل می دهد

خنده بر ما جامی از مٌل می دهد

زائر شبهای خاموش بقیع

آشنا با شروه اش گوش بقیع

می زداید زنگ غم از ذوالفقار

تا کند قابیلیان را تار و مار

نقش بر لوح زبرجد می زند

سکَه با نام محمَد (ص) می زند

عقده های عاشقان وا میکند

مرقد مهتاب پیدا می کند

نوبت میلاد خیبر می شود

باغ عاشورا مکرَر می شود

مزرع سبز فدک بر می دهد

میخک سرخ و معطَر می دهد

عطر میخک عطر گل میخ در است

سرخی اش مدیون خون کوثر است

رجعت سرخ شقایق می رسد

نوبت کشف حقایق می رسد

می خورد از خنجر آلاله ها

زخم ها بر سینه ی رجَاله ها

تا به سر آید سکوت انتظار

دشت دل لبریز گردد از بهار

کوله بار از عشق باید پر نمود

طرح نو باید زدن بر تار و پود

تار و پود جان به رنگ بیشه ساخت

باز هم از جنس شبنم تیشه ساخت

خیره باید ساخت چشم روزگار

تیشه زد بر بیستون انتظار

عشق را از بیستون اندیشه نیست

شیعه را غیر از ولایت ریشه نیست

تا گل (امید)بر دل کاشتند

با ولایت کام ما برداشتند

                                                                      سید فضل الله طباطبایی ندوشن (امید)- یزد

هدیه به پیشگاه سالار شهیدان (ع):

                                                     لطف بهار

میان جاده یکی کاروان سفر می کرد

سفر به جانب آبشخور خطر می کرد

به قلب قافله خورشید عشق پیدا بود

خدای صبر و سخاوت امیر دلها بود

به گوش ثانیه ها ذکر آشنا می گفت

و در سکوت صحاری خدا خدا می گفت

امام راه دیاری عجیب طی می کرد

امین عرش فراز ونشیب طی می کرد

طریق کرب وبلا عاشقانه می پیمود

زخانه سوی خداوند خانه می پیمود

طریق سرخ پدر را به پای سر می رفت

به پایتخت نمک خورده از پدر می رفت

به کوفه شهر شماتت نصیب دعوت داشت

به شهر غافل از« امن یجیب» دعوت داشت

گلی شکفت به ناگاه در صف بستان

و مثل شیر خروشید : آی نخلستان !

کمان قافله از دور نخل ها را دید

صدای چاوش تکبیر در فضا پیچید

نگاه مردم درد آشنا غزلخوان گشت

و آفتاب به ایل سپیده مهمان گشت

ولی عبور دقایق به خنده پایان داد

خبر ز آمدن آیه های توفان داد

ز سمت کوفه سپاه زیاد می آمد

به میزبانی گل تندباد می آمد

سپاه کوفه فرود آمد« از عطش لبریز»[1]

تهی شد از نفس چکمه ها تن مهمیز

امام،آب گوارا به خیل آتش داد

زلال عاطفه بر وحشیان سر کش داد

حیات بر لب گرگان دشت جاری شد

زکام مرکبشان تشنگی فراری شد

حرام لقمه ی کوفی اسیر بیداد است

چه خوب!پاسخ لطف بهار را داده است

بریده باد زبانم چگونه وا گویم؟!

چگونه غربت سالار کربلا گویم ؟!

فرات شروه کنان تا همیشه می گرید

تمام کوه ودر ودشت و بیشه می گرید

نگاه ثانیه ها در غمش عزادار است

غبار غم به قلوب ملائک آوار است

ولی به کوری چشم یزید وابن زیاد

همیشه خون خداوند می کند فریاد

همیشه سجده کند پیش قامتش قدِ ماه

همیشه جلوه کند : لا اله الاالله

                                                                    سید فضل الله طباطبایی ندوشن (امید)

برای منتظر الزیدی ، خبرنگار عراقی؛

         فریاد ستم دیده از آن جاری بود

         برپیکر دیو ضربه ای کاری بود

        طومار غرور (بوش) در هم پیچید

        کفشی که نشانه ای زبیداری بود                                    

                                                                     سید فضل الله طباطبایی ندوشن(امید)

                                                                                      6/10/87

                                                                                          یزد

غم عالم در آن ماوا گرفته

کنار سنگلاخ سینه ی من

درخت سوگواری پا گرفته

ایام شهادت سرور وسالار شهیدان امام حسین (ع) را تسلیت عرض میکنیم.

(نگاه سبز)

 روستا! ای شهرزاد قصه های داغ گندم

 مانی نقش صداقت بر نگاه سبز مردم

 داستان های هزار ویک شب صبح نگاهت

 آرمان شهر خدا را می کند بر ما تجسّم

 مخملستان وجود ت مزرع اندیشه ی من

 از همان صبحی که گشتم در کویر لحظه ها  گم

 خانه هایت خشت هایی دارد از جنس توکل

 کوچه هایت می شناسد ردّ پاهای تبسّم

 در خم پسکوچه هایت زندگی را گم نمودم

 در غدیر لحظه هایت تشنگی نوشیدم از خم

 چشم های آبی تو مثنوی ساز صبوری

 ای سکوت سالیانت برتر از اوج تکلم !

                                                 خرداد 1379 ـ ندوشن یزد

                                         سید فضل الله طباطبایی ندوشن (امید)

                                 نوشته شده در کتاب آبی احساس صفحه  ی18     

                        بن بست فرهنگ                                                  

   ما ؛ دارد . کافی است دقایقی درکوچه پسکوچه های زبان دیروز وامروز خودمان قدم بزنیم  تا چشم هایمان به   جما ل هزاران واژه و ترکیب بی مسمّی روشن گردد . واژه هایی که هرکدامشان مصداقی است برای ضرب المثل ((بر عکس نهند نام زنگی کافور)) .

      چند سال قبل جهت انجام کاری به (باشگاه جوان یزد ) واقع در( کوچه ی حنا) – از کوچه های قدیمی

  و مشهور شهرستان یزد ـ  رفته بودم .

هنگامی که از باشگاه بیرون آمدم ؛ سه تابلو در تیر رس نگاهم قرار گرفت . دو تای آنها موازی یکدیگرو متعلق به دو آموزشگاه  ابتدایی وراهنمایی بود.  امّا تابلوی سوم که در چند قدمی دوتابلوی دیگر و  بردیوار یک خوار بار فروشی نصب شده  بود ؛ سنگ سپیدی بود که بر روی آن با خط مشکی ترکیب بن بست  فرهنگ به چشم می خورد..

      ترکیب اضافی ونامیمون ((بن بست فرهنگ)) آن هم در نزدیکی دو آموزشگاه ؛ آموزشگا ه هایی که

 زیر مجموعه ی وزارت آموزش وپرورش هستند ؛ وزارتی که پیش از این عنوان((وزارت فرهنگ ))

را داشته است  ناخود آگاه این سؤال را برایم ایجاد کرد : ((آیا فرهنگ دچار بن بست می شود ؟!)).

       اگر چه نگارنده کوچکتر از آن است که پاسخی علمی برای این سؤال ارا ئه نماید اما این سؤال می تواند

انگیزه ای باشد برای تمام کسانی که دلشان به عشق فرهنگ این مرز و بوم می تپد تا بیش از پیش صدای گام

های تهاجم فرهنگی را بشنوند وبرای غنای فرهنگی  جامعه بیشتر بیندیشند و راهکارهای بهتری را برای حفظ

فرهنگ خودی وستیزه با ویروس های مخرب فرهنگ بیگانه ارائه نمایند.

     در روزگاری که دنیا به دهکده ای می ماند و استعمارگرا ن اقتصادی و فرهنگی کدخدایان دهکده .ضرب

المثل (حرمت امامزاده را متولی باید نگه دارد ) برای حفظ و حراست از فرهنگ خودی کاربرد  کافی  ندارد .

متولیان رسمی فرهنگ جامعه یعنی :تمام اعضای خانوا ده ی آموزش و پرورش مثل یک دست می مانند وبدون شک (( یک دست صدا ندارد. )) 

   برای حفظ هویت فرهنگی و مبارزه با تهاجم فرهنگ بیگانه ـ که باید اعتراف کنیم در پیشبرد مقاصد

شومشان تا حدودی موفق بوده اند ـ باید بیش از پیش به اتحاد وانسجام همگانی عنایت داشت چرا که تجربه های روزگار  ثابت کرده است که (مورچگان را چو بود اتفاق     شیر ژیان را بدرانند پوست).

  البته سنگینی وظیفه ی متولّیان فرهنگی کشور و معلمان دلسوز این مرز وبوم  که بیشتر از دیگران با آینده سازان این مملکت سر وکار دارند یک امر بدیهی می باشد اما بر همگان واجب می باشد به عنوان یک وظیفه ی دینی،ملی و انسانی  دست های آنها راصمیمانه بفشارندو فراموش ننمایند که ملت ایران ملتی است با فرهنگ دیر پا ودارای اصالت دیرینه وبدون تردید فرهنگ های نو ظهور در مقابل فرهنگ ایران مصداق این بیت مولانا می باشند که می گوید:

             ((پشّه کی داند که این باغ از کی است ؟       در بهاران زاد و مرگش در دی است )) .

                                                               ********

     آیا  برای مبارزه ی همه  جانبه با  تهاجم فرهنگی بهتر نیست از خودمان وخانواده ی خودمان شروع نمائیم واین آیه ی شریفه از سوره ی مبارکه ی رعد را همچنان در نظر داشته باشیم ؟! :

           «....... ان الله لا یغیرٌ ما بِقومٍ حتّی یغیرو ا ما بانفسهم ........»

       «.....هماناخداوند حال هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد تا زمانی که خود آن قوم حالشان را تغییر دهند...»

         آیا هنگام آن نرسیده است که به این  آیه ی شریفه  از سوره ی مبارکه ی تحریم (... قوا  انفسکم و اهلیکم نارا و قود ها الناس والحجاره ....)جامه ی عمل بپوشانیم ؟! یعنی : خود وخانواده ی خود را از آتشی که آتش افروز آن مردم و سنگ خارا می با شند نجات دهیم ؟!

  در عصر حاضر چه آتشی مخرب تر از تقلید های کور کورانه  از زباله های فرهنگ نا شا یست 

 بیگانه ؟! بی تردید هنوز فرا موش ننموده ایم که :

               (خلق را تقلیدشان بر باد داد                    ای دو صد لعنت بر ایت تقلید باد )                  

                                                                                                           پایان

با نام همیشه آبی حضرت دوست

در گوشه ی باغی که پر از میوه ی اوست

اندیشه ی سبز شاعری می گیرد

سیب سبد ثانیه هایش راپوست

              ******

سیب سبد ثانیه ها عمر وی است

عمری که به کوتاهی خورشید دی است

از عمر خودش بهار و تابستان را

طی کرده وپاییز وزمستان زپی است

            ******

 اینک تو و این رباعیات دل او

دریاجه ی زندگانی و ساحل او

هر واژه از این ها صدفی می ماند

آمیخته با وسعت آب و گل او

        ******

تا واژه برای فکر او تن باشد

او را هدفی فوق سرودن باشد

از عمر بشر اکر صدا می ماند

تنها هدفش همیشه بودن باشد

            *****

                               سید فضل الله طبا طبایی ندوشن (امید)

از طایفه ی نور وتبار آبیم

تا فصل ظهور خنده از پنجره ها 

دلهای شکسته را بیا دریابیم